อยากง้อหญิงครับ...
posted on 28 Nov 2009 00:55 by guitarnubeจากเอนทรี่ที่แล้ว(ถ้ามีคนผ่านมาเห็นทันนะ) ผมเขียนบรรยายความรู้สึกถึงเพื่อนกลุ่มหนึ่งในทางเสียหาย
แล้วเพื่อนของผมคนหนึ่งเธอเข้ามา อันที่จริงผมเชิญมาเองแหละ แล้วเค้าก็เขียนในบล็อกของเค้าครับ
ว่า"ผมมันพวกพูดอะไรสั่วๆ คิดแต่ในแง่ลบ เคยให้คำแนะนำไปแล้ว แต่ผมไม่นำมาปรับใช้อะไรกับตัวเองเลย"
แล้วมีอยู่อันหนึ่งที่ผมเห็นแล้วแทบช็อคครับ เค้าบอกว่า"จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก แต่นับจากนี้ทางใครทางมันเถอะ"
...อึ้งครับ...
แล้วผมก็โทรไปหาเขาแต่ก็ไม่รับสายเป็น 10 ครั้ง ตอนนั้นแทบคลั่งแล้วผมพูดใส่บริการฝากข้อความเสียง
ระหว่างที่พูดไปสั่นไปครับ ผมเป็นพวกใส่ใจความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป จุดนี้แหละที่เป็นหนึ่งในข้อเสียของผม
แล้วผมโทรหาเพื่อนผมอีก 2 คน ระหว่างที่คุยด้วยผมฟูมฟายตลอดสายจนพวกเขาฟังไม่รู้เรื่อง
แต่ผมก็ได้พี่คนนึงปลอบ เขาบอกว่าผมต้องใจแข็งไว้ ถ้าเขาไม่อยากคุยกับเรา เราก็ไม่ต้องคุยกับเขา
แต่ผมทำไม่ได้ ผมรู้ตัวว่าใจผมมันไม่แข็งพอที่จะทำแบบนั้น แต่ผมจะบอกขอโทษเขาก่อนในวันรุ่งขึ้น
ในวันต่อมาเนื่องจากคิดแต่เรื่องของเธอคนนั้นขึ้นสมอง ทั้งคืนเลยไม่เป็นอันนอนเลย
รวมพลเตรียมกีฬาคณะผมเป็นฝ่ายแบกหามที่มหาลัยผมมาคนแรกตั้งแต่ 7 โมง
ผมเฝ้ารอจนเวลาผ่านไปเธอก็ยังไม่มา จนถึงเที่ยงก็ยังไม่มา
ตอนทานข้าวกล่องรุ่นพี่ผมเค้าชวนผมกินส้ม...แต่ตอนนั้นผมกินไม่ลงครับ แต่สุดท้ายก็กินนะ
(อันที่จริงที่เขาชวนผมกินเพราะอยากเห็นวิธีที่ผมใช้แกะเปลือกต่างหาก)
และแล้วเมื่อเวลาที่ผมต้องขนย้ายอุปกรณ์สแตนลงข้างล่าง...เธอก็มา
สิ่งแรกเลยที่ผมทำ ผมไปขอโทษเขา เขาก็บอกรับคำขอโทษจากผม แต่ไม่ต้องมาปรึกษาเขาอีก
ผมเลยถามไป "แต่ยังคุยกันได้ใช่มั้ย ยังเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย" เขาก็พยักหน้าแล้วตอบสั้นๆ "เออ" แล้วจากไป
ช่วงเวลาที่พวกผมรอให้ถึงการแสดงของคณะของผม ผมสแตนบายรอคำสั่งจากหัวหน้างาน
อีกใจหนึ่งผมก็แอบเหล่มองเขาอยู่เป็นพักๆ แต่ตอนนั้น"หน้าที่มาก่อน"ครับ เรื่องส่วนตัวไว้ทีหลังงานมาก่อน
แต่ด้วยความที่ว่าตารางเวลามันคลาดเคลื่อนหมด ผมก็เลยปลีกตัวมาทำทีว่ามาหาเพื่อนอีกคน แต่จริงแล้วมาส่องเขาแหะ
ซึ่งตอนนั้นก็เห็นเขาเล่นกับ"อีเคะ"ท่าทางสนุกสนาน ผมยอมรับตอนนั้นผมคิดอะไรมั่วซั่วในหัวไปหมด
แต่ผมก็คิดกับตัวเอง"เค้าให้โอกาสแกแก้ตัวแล้ว แกยังจะไม่รับโอกาสนี้อีกเหรอ?"
เอาก็เอาฟะรวบรวมความกล้าและความพยายามอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ฝืนยิ้มทำใจดีสู้เสือเข้าไปหาเขา
ทีแรกไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เห้นกล้องที่เขาห้อยคออยู่...เอาก็เอาฟะคุยเรื่องกล้อง แล้วเขาก็ถอดกล้องส่งให้ผม
แล้วหันไปคุยกับ"อีเคะ"ต่อ แล้วผมก็ดูสภาพกล้องจอเป็นรอยมาก สภาพค่อนข้างเยิน
ประเมิณว่าผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วงถึง 2 ปี...เค้าก็บอก"มั้ง"
ซักพักหัวหน้าผมมาผมก็เข้าไปหาฟังงานต่อ"ตอนนี้กูขอส่วนรวมก่อน เรื่องของเอ็งไว้ทีหลัง"
พอหลังจากงานเสร็จบอกตามตรงครับ หายเครียดเป็นปริดทิ้ง หลังจากหลังขดหลังแข็งอยู่ในกองจานสี และกองโฟมมา 3 วันเต็ม ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงซะที...อันที่จริงก็เกือบทุกอย่างนะ
ก่อนจะกลับผมก็เดินหาเธอซึ่งมารู้ทีหลังว่า"ไปแล้ว"
แล้วตอนนั้นมองโลกในแง่ดี(ครั้งแรกเว้ย)โทรหาเค้าดูดีกว่าแต่ทว่า...คนที่รับกลับไม่ใช่เธอกลายเป็นผู้หญิงอีกคนนึง
"จำนวนเงินในระบบของคุณไม่เพียงพอ กรุณาเติมเงินเข้าสู้ระบบ"
กรรมงานเข้า ไปเซเว่นจะซื้อบัตรเติมเงินคิวยาวชิบ สุดท้ายใช้โทรศัพท์ตู้โทรไปบอก"ขอบคุณมากในช่วง 2 วันนี้ที่มา" จบข่าวเฮ~~!!
ตอนนี้สบายใจครับ เรื่องดีกำลังเข้ามาหาคิดแบบนั้น เออใช่ได้message จากอ.ไพรเวทบอกแนวข้อสอบมา ไปซ้อมก่อนล่ะบายครับ^^
BOANH !!! 



